"Hij neemt gewoon niks van me aan!" hoor ik veel machteloze ouders verzuchten. "Hij weet het allemaal beter: 'Maar van de juf hoeft dit nooit!' en 'Jij snapt er niks van!' en 'Van de juf mag ik na 20 minuten stoppen met rekenen, ook al heb ik maar één som gemaakt!'". "Als het aan hem ligt doet hij gewoon helemaal niks!" En eerlijk is eerlijk, als moeder herken ik dit enorm. Ook ik hoor mezelf weleens uit machteloosheid roepen: "Zoek het dan maar zelf uit!"


"Ze snappen er gewoon helemaal niks van", verzuchten de kinderen in mijn praktijk. "En ik probeer het uit te leggen, maar ze luisteren gewoon niet. Ze denken gewoon dat zíj beter weten hoe het gaat op school, dan ik! Maar ík zit toch op school of niet dan?!" ..."En dan willen ze dat ik op zaterdag m'n schoolwerk nog afmaak. Op záterdag! Maar je moet toch ook uitrusten en leuke dingen doen?! En dat probeer ik dan te zeggen maar ze luisteren gewoon niet."


De machteloosheid overheerst, zowel bij kinderen als hun ouders. Machteloosheid is het gevoel dat de ander je niet begrijpt of niet doet wat je wil, dat je gewoon níet begrepen wordt. Het maakt je boos en verdrietig tegelijk.

Als kinderen in mijn praktijk - vaak degenen die worden aangemeld vanwege boosheid - ontdekken dat ze zich eigenlijk machteloos voelen, leer ik ze het volgende: Als je je machteloos voelt:


1. Herhaal dan wat de ander zegt.


2. Stel daar vervolgens heel veel nieuwsgierige vragen over. Net zolang, tot hij of zij nieuwsgierig wordt naar wat jíj denkt/vindt/wil zeggen.


Ouders adviseer ik hetzelfde: herhaal wat je kind zegt, zowel verbaal (de letterlijke woorden) als nonverbaal (intonatie, volume, houding). En stel daar vervolgens nieuwsgierige vragen (wie, wat, wanneer, waar, hoe... etc.). Sta open voor, en herhaal het antwoord, en stel daar je volgende nieuwsgierige vraag over.


Écht, je zal versteld staan hoeveel jouw kind al weet, kan en wíl leren, als het zich maar gehoord en gezien voelt - in wat het al kan en in zijn/haar eigen intern gemotiveerde leergierigheid!

Binnen de huidige lockdown - die 14 december 2020 werd aangekondigd - worden kinder- en jeugdpsychologie en complementaire therapie gezien als 'cruciale beroepen'. De praktijk zal dus openblijven voor integratieve kindertherapie, en wel op alle doordeweekse dagen van 9.00-13.00 uur.


Uiteraard zal ik hierbij de volgende maatregelen naleven:

* Als een kind - of één van diens gezinsleden - koorts en/of verkoudheidsklachten heeft, zal de sessie (kosteloos) geannuleerd worden. Dit geldt ook als ik of één van mijn gezinsleden Corona-gerelateerde klachten heeft. Ik houd hierbij de beslisboom van het basisonderwijs als leidraad.

* Bij de ingang en in het midden van de praktijk staat desinfecterende handgel. Ook handen wassen is goed mogelijk tijdens de sessie.

* Ik zorg voor voldoende tijd tussen de sessies om de ruimte goed te kunnen ventileren.

* De deurklink en andere aangeraakte materialen worden na elke sessie gereinigd.


Om mijn werk met kinderen zoveel mogelijk te kunnen voortzetten, heb ik besloten oudergesprekken in principe online te voeren. Dit omdat ook een onschuldige verkoudheid ervoor kan zorgen dat ik de praktijk (tijdelijk) moet sluiten. Oudergesprekken voer ik in mijn online praktijkruimte: whereby.com/kindenkrachtig. Dit is een goed beveiligde (AVG-proof) online omgeving. Je kan 'aankloppen' met een al dan niet fictieve naam. Een account is niet nodig.


De oudertraining 'Hartgrondig Opvoeden' ligt vooralsnog even stil.



Met mijn psychologiediploma op zak, behaalde ik in 2016 mijn diploma 'integratieve kindercoach' en in 2017 mijn diploma 'integratieve kindercounselor'. Inmiddels ben ik hard aan het leren om 'integratieve kindermediator' te worden, om uiteindelijk de 'integratieve kindertherapie' te beoefenen. “Maar wat dóe je nu eigenlijk, als integratieve kindertherapeut?” Die vraag krijg ik geregeld, en daar is geen eenvoudig antwoord op. Wat ik ‘doe’ stem ik namelijk voortdurend af op waar een kind last van heeft, hoe hij/zij dit wil oplossen en welke materialen hij/zij daarvoor wil gebruiken. Toch ga ik een poging doen om uit te leggen wat mijn werk inhoudt.

Uitgangspunten

Ten eerste werkt een integratieve kindertherapeut (i.o.) vraaggestuurd en procesgericht. De (hulp)vraag of klacht van het kind staat centraal, en ik stuur zijn/haar proces van de huidige situatie naar de gewenste toestand. Daarbij maak ik gebruik van het beeldenrijk (daar waar de dag- en nachtdromen plaatsvinden), om het zelfhelend vermogen te stimuleren. Volgt u het nog?

Vraaggestuurd en procesgericht.

Als een kind wordt aangemeld, is dat meestal met een klacht die aan de buitenkant goed zichtbaar is. Het ene kind heeft driftbuien, het andere lijkt depressief, sommige kinderen durven niet alleen te slapen, en anderen eten niet. Kinderen kunnen medisch onverklaarbare somatische klachten hebben (buikpijn, hoofdpijn, zindelijkheidsproblemen, etc.), of zich ‘onhandelbaar’ gedragen, angstig zijn, of 'onaangepast’. Geregeld blijkt deze zichtbare klacht een ‘beschermer’ te zijn, die het kind beschermt tegen een naar gevoel dat hij (nog) niet kan verdragen.

Als integratieve kindertherapeut (i.o.) help ik een kind spelenderwijs onderzoeken waar hij zélf last van heeft, welk gevoel of welke overtuiging daaraan ten grondslag ligt en wat hij nodig heeft om dit gevoel te kunnen verdragen, omarmen en integreren. Vaak ligt dat niet zo aan de oppervlakte en kan een kind dat ook niet zo maar bedenken of benoemen. Maar iets in het kind weet precies wat er aan de hand is, welk gevoel of welke ervaring nog niet geïntegreerd is. En daar gaan we naar op zoek. ‘Het kind kan het, weet het en doet het’.

Zelfhelend vermogen Daarbij maak ik gebruik van het ‘beeldenrijk’ om het zelfhelend vermogen te stimuleren. Iedereen die ooit een wondje heeft gehad, kent het ‘zelfhelend vermogen’ van ons lichaam. Bloed zorgt ervoor dat er geen infectie optreedt, er wordt een korstje (beschermer) gemaakt zodat de huid daaronder in alle rust kan herstellen, en als de huid hersteld is, valt het korstje eraf. Soms is een wond echter zo groot dat er een pleister, hechting of zelfs een operatie nodig is, voordat het zelfhelend vermogen het weer kan overnemen.

Met de geest (je psyche) werkt het net zo. Bijna alles wat je ervaart wordt ongemerkt in je dromen (in ‘het beeldenrijk’) verwerkt. Soms is iets wat je ervaart zo overweldigend, dat je meer tijd, rust en slaap nodig hebt om dit te kunnen verwerken. En soms is een coach, counselor, of therapeut nodig, omdat het zelfhelend vermogen even niet genoeg is. Voor kinderen is vrijwel elke ervaring nieuw, en gelukkig kunnen kinderen heel goed spelen en laten ze daarbij hun verbeelding de vrije loop (waardoor ze ook in spel al veel verwerken). Een integratieve therapeut (i.o.) helpt een kind in zijn of haar eigen beeldenrijk onderzoeken wat er aan de hand is, wat er nodig is, en wat een kind aan hulpbronnen heeft om het zelfhelend vermogen weer te stimuleren. We sturen het proces, maar uiteindelijk is het het kind zelf die zijn of haar eigen 'klacht' oplost. Om met een stuk meer zelfkennis, zelfvertrouwen, en zelfwaarde de praktijk weer te verlaten.

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square