Hoogbegaafdheid

Door: Donika Fazliu, 5/2/2026

In de praktijk merk ik dat hoogbegaafdheid zich laat zien als een intensieve manier van zijn. Denken, voelen en waarnemen zijn sterk met elkaar verbonden en beïnvloeden hoe een kind functioneert, zowel thuis als op school. De hulpvraag die ouders en kinderen meenemen in de sessies, zijn uitdagingen in het dagelijks leven. Het gaat niet om de hoogbegaafdheid zelf, maar om hoe het kind hiermee omgaat en waar het tegenaan loopt. Om wat het kind nodig heeft om zich goed te kunnen ontwikkelen. 

Hoogbegaafdheid als manier van functioneren Wat mij opvalt bij deze kinderen, is hoeveel er tegelijkertijd in hun hoofd gebeurt. Ze kunnen goed verwoorden wat ze denken, leggen snel verbanden en begrijpen ontzettend veel. Tegelijkertijd draait hun innerlijk systeem non-stop door. Hoogbegaafdheid is hierbij geen probleem op zich, maar beïnvloedt hoe een kind functioneert, inclusief het denken en het contact met anderen. Soms hebben kinderen hulp nodig bij het leren samenwerken of omgaan met emoties van zichzelf en anderen

Van verklaren naar ervaren Veel hoogbegaafde kinderen zijn sterk in analyseren en verklaren. Tijdens de therapie verschuift de aandacht geleidelijk van het begrijpen naar het ervaren. Dat gebeurt via bijvoorbeeld spel, knutselen, tekenen of symbolisch materiaal. Symbolen en metaforen maken zichtbaar wat vaak moeilijk onder woorden te brengen is: innerlijke tegenstrijdigheden of het gevoel van anders zijn. Wat ik bijzonder vind is dat het niet alleen met het denken werkt, maar ook op een onbewust niveau. Door te spelen of materialen te gebruiken, kan het kind beleven wat er van binnen speelt voordat het woorden kan geven. 

Emoties onder gedrag Gedrag dat vaak als lastig wordt ervaren, zoals boosheid of de behoefte om controle te houden, krijgt een andere betekenis wanneer je kijkt naar wat eronder zit. Vaak gaat het om gevoelens van onrust of vermoeidheid door het voortdurend aanpassen. Door deze lagen serieus te nemen en er ruimte voor te maken, kan het kind ontdekken wat het nodig heeft.

Integratie in plaats van correctie

De sessies richten zich niet op het aanleren van ‘passend gedrag’, maar op het samenbrengen van denken, voelen en lichamelijk ervaren. Alles wat in een kind speelt mag er zijn, ook als het tegenstrijdig lijkt. Wanneer deze verschillende kanten erkend worden, neemt de noodzaak af om spanning via gedrag te uiten. Complexiteit hoeft niet kleiner gemaakt te worden, maar kan gedragen worden door het kind én de omgeving.